کاظمی درباره بازگشت به فضای آثار خاطرهانگیز و تأثیر نوستالژی بر «مرد سه هزار چهره» اظهار کرد: خاطرهانگیز بودن یک اثر همزمان یک فرصت و یک تهدید است. فرصت از این جهت که مخاطب با حس خوب و پیشزمینهای مثبت سراغ اثر جدید میآید.
او ادامه داد: تهدید ماجرا این است که اثر جدید همواره با همان حس و حال خوبی که نسخههای قبلی برای مخاطب ساختهاند مقایسه میشود؛ در حالی که شاید هیچگاه نتوان آن تجربه را دقیقاً تکرار کرد.
این نویسنده افزود: استفاده از سرمایه نوستالژیک الزاماً اتفاق بدی نیست، اما باید توجه داشت که نوستالژی یک شمشیر دولبه است و نمیتوان فقط از یک جنبه به آن نگاه کرد.
نظر شما